микрозаймы

18 januari 2012

Een gedicht over de Vecht van de stadsdichter van Ommen: Jannes Kuik

Categorie: Archief, Oude gebruiken & tradities.    2.717 keer gelezen.

De rivier beklaagt zich over het feit, dat zij in haar stromen beperkt is sinds de kanalisatie in het begin van de vorige eeuw. Zij voelt zich beschadigd door de mens en verlangt ernaar weer net als voorheen, de oorspronkelijke, meanderende rivier te zijn.

Vecht verhaal.
Wil u vragen als u mij aanschouwt,
met struise bomen en weldadig oeverland.
Ziet u dan ook schilderkunst? Gedrapeerd met dier en plant.
Uit Duitse bron ontstaan,
tast ik naar het einder,
onderwijl het Vechtdal aan.
Maar soms in t’donker,
huil ik met de wind,
gedachten lang gelee.
Chirurgisch greep men in.
Winstbejag…geldelijk gewin,
werd ontleed, werd verminkt.
Dat stemt mij nijdig, word ik boos.
Bezet uw oevers en uw erven,
waar ik weerbarstig pluvius ballast loos.
Om met donderend geraas uw gemoed te gaan bederven.
Edoch mijn waterziel zegt O wijs mens, we zijn verbonden.
Al het water spoelt het weg,
uwe en mijn zonden.
Vraag niet veel, enkel uw erbarmen.
Maak mij zoals ik was,
Olde vechte met open armen.



Bron: Jannes Kuik – 18 januari 2012

1 Reactie »

• • •

1 reactie »